ساختمانهای مهجور / ی.جعفری

سرویس های بهداشتی یا همان دستشویی های عمومی ساختمانهای مهجوری هستند، مکان هایی که ضرورت وجودشان برای همه روشن و مشخص است اما هیچ کس حاضر نیست در مورد آن صحبت کند و ضرورت آن را به رسمیت بشناسد و حق مطلب را در مورد آن ادا کند، به همین دلیل است که باید گفت، ساختمان های مهجور شهر ما به سرویس های بهداشتی اختصاص دارد.

کدام مدیر شهری حاضر است اعتبار مدیریتی خود را پای ساماندهی توالت‌های عمومی هزینه کند؟ کدام مهندس و طراح را سراغ دارید که ذوق و اعتبار معماری‌اش را برای سرویس‌های بهداشتی هزینه کند؟ اینها سوالاتی است که یافتن پاسخ برای آنها می تواند باری را که روی دوش شهر سنگینی می کند، سبک تر کند.

نیاز به استفاده از سرویس های بهداشتی و حضور آنها در شهر، علاوه بر موضوع ضرورت استفاده از توالت برای قضای حاجت، مساله ای است که با پاکیزگی و نظافت یک شهر ارتباط مستقیم دارد. مدیریت شهر تهران در سالهای اخیر تلاش کرده تا برنامه ها و خدمات فراگیر شهری اش از رشد جمعیت عقب نماند و ساخت سرویس های بهداشتی نیز از این موضوع مستثنی نیست.

مدتهاست که به ضرورت حضور سرویس های بهداشتی در شهر تاکید شده است اما نکته مهم و اساسی در مورد آن وجود دارد و آن هم تابویی است که در استفاده از آن وجود دارد و هیچ کدام از ما حاضر نیستیم برای رفع مشکل خود از عابری کمک بخواهیم. شاید شکل، مدل و طراحی سرویس بهداشتی از نظر فنی مهم باشد اما نکته اساسی تر بعد روانی حضور سرویس های بهداشتی است که دارای اهمیت فراوانی است.

به جرات می توان گفت اگر در تهران حرکت کنیم و بخواهیم با نشانگرهای موجود به سرویس بهداشتی برسیم، اتفاقی نخواهد افتاد. این قطعا نقطه ضعفی است که باید برطرف شود. نبود تبلیغات فرهنگی مناسب و عدم جریان سازی درست در مقوله احداث سرویس های بهداشتی را نیز به این موضوع اضافه کنید تا به ضرورت توجه بیشتر به مقوله احداث سرویس های بهداشتی پی ببرید.

 

تبلیغات فرهنگی

آمار و اطلاعات

نگارخانه